Sędziów epoka

(ok. 1. poł. XII w. p.n.e. – poł. XI w. p.n.e. [1200-1025 p.n.e.]) – okres przejściowy w dziejach Izraela, od ustroju plemiennego, do ukonstytuowania się monarchii, trwający ok. 150 lat; nie obowiązywała w nim ani ciągłość dynastyczna, ani demokratyczne wybory; podstawę stanowiła władza patriarchalna. Grupy rodów (hebr. miszpachot) tworzyły plemiona, posiadające własne terytoria i trzody (por. Dwanaście Plemion Izraelskich). W chwilach zagrożenia z zewnątrz, plemiona jednoczyły się pod wodzą wybitnych mężów zw. Sędziami. S.e. rozpoczęła się z chwilą śmierci Jozuego, który – jako wódz i regent – utrzymywał niemal do końca spójnię plemion, a skończyła w czasach, gdy ludy ościenne (Edomici, Filistyni), dzięki zwartej i odpowiednio scentralizowanej organizacji politycznej, zaczęły stanowić coraz większe zagrożenie dla Izraela i dokonanie zmian w dotychczasowym systemie jego funkcjonowania stało się koniecznością. Mimo ścierania się przeciwnych opcji, z których jedna opowiadała się za wprowadzeniem monarchii, a druga przeciwko takiemu rozwiązaniu, ostatni z Sędziów, a zarazem najwyższy kapłan, Samuel, namaścił Saula na króla Izraela, zgodnie z objawieniem i wolą Bożą (ok. 1040 p.n.e.). Sam zrezygnował przy tym z dalszego pełnienia urzędu sędziowskiego.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand