Sędziów Księga

(hebr. i jid. Szoftim) – w kanonie Biblii Hebrajskiej druga księga w dziale Prorocy Wcześniejsi ( Prorockie Księgi). Jej nazwa nawiązuje do epoki przedmonarchicznej, zw. epoką Sędziów (od śmierci Jozuego, do czasów proroka Samuela). Opowiada o czasach podboju i początkach osiedlania się Izraelitów w Kanaanie (zawiera fragmenty paralelne z poprzedzającą ją w tym zbiorze Księgą Jozuego [1-11]). Brak w niej zwartego opisu historycznego, zamiast którego jest rodzaj antologii epizodów, opisujących rozmaite wydarzenia (bitwy, wojny), bez zachowania chronologicznej kolejności. Autor wykorzystał przy tym starsze źródła, starał się pouczyć czytelnika, a nie opowiedzieć prawdę historyczną. Dowodził, że ilekroć Izrael oddalał się od swego Boga – padał ofiarą wrogów, kiedy zaś skruszony powracał do Pana, Ten ocalał go za pośrednictwem Sędziów. Bohaterami S.K. jest sześciu przedstawicieli różnych szczepów izraelskich; są to tzw. Sędziowie Więksi: Otniel, Ehud, Barak, Debora, Gedeon z Ofry, Jefte i Samson. Obok nich pojawiają się też Sędziowie Mniejsi: Szamgar, Tola, Jair, Ibsan, Elon i Abdon. Ogółem jest ich tylu, ile plemion izraelskich (por. Dwanaście Plemion Izraelskich). Poza schematem S.K. pozostają Sędziowie Eli (Heli) i Samuel, bezpośrednio poprzedzający czasy przedmonarchiczne. Zgodnie z tradycją rabinacką, autorem S.K. był Samuel. Współcześnie istnieje opinia, że materiał został zgromadzony w okresie monarchii, a później poddano go obróbce redakcyjnej; ostateczny kształt uzyskał w czasach po zburzeniu Pierwszej Świątyni Jerozolimskiej (586 p.n.e.).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand