Schmorak Emil

(1886 Szczerzec, Galicja Wsch. – 1953 Jerozolima) – adwokat, publicysta, działacz społeczny i syjonistyczny. Jego ojciec był przemysłowcem i finansistą. S. odbył studia prawnicze w Wiedniu (1906-1911), a następnie osiadł we Lwowie. Od czasów gimnazjalnych w Stryju był związany z ruchem syjonistycznym. W Organizacji Syjonistycznej Galicji Wsch. pełnił szereg funkcji: od 1912 – sekretarza generalnego; od 1910 – delegata na Światowe Kongresy Syjonistyczne (wybierany do egzekutywy Światowej Organizacji Syjonistycznej [ŚOS; od 1925] oraz do egzekutywy Kongresów); od 1922 – wiceprezesa i szefa Urzędu Palestyńskiego, a po śmierci L. Reicha – prezesa. Zasiadał też w Zarządzie Gminy Żydowskiej we Lwowie. Od 1927 był członkiem Rady Przybocznej miasta Lwowa, a od 1934 – jego Rady Miejskiej (prez. Klubu Narodowo-Żydowskiego). W 1938, wybrany na członka egzekutywy Agencji Żydowskiej, przeniósł się do Palestyny. W 1938-1947 pracował w Wydziale Handlu i Przemysłu tejże organizacji. W okresie II wojny światowej był członkiem Reprezentacji Żydostwa Polskiego. W 1947-1951 działał w komisji rewizyjnej Agencji Żydowskiej oraz w ŚOS. Jego krytyczny wobec praktyk biurokratycznych raport wywołał gorące spory podczas Kongresu Syjonistycznego w 1951. Potem S. był doradcą Banku Leumi le-Israel.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem