Sara(j)

Saraj (hebr., księżna, księżniczka, przywódczyni; istnieje kilka teorii dotyczących etymologii tego imienia, np. od Sarrat, jednego z imion bogini Isztar; jid. Sore) – zgodnie z tradycją biblijną, przyrodnia siostra i żona Abrahama; pramatka ludu Izraela i jedna z czterech jego matriarchiń; uważana za jedną z siedmiu prorokiń (prorocy). Była piękną, acz bezpłodną. Jej status siostry-żony, podobnie jak utrzymywanie – w związku z własną bezdzietnością – konkubiny męża (Hagar, matka Izmaela), miały swoje analogie w instytucjach prawno-społecznych starożytnego Bl. Wschodu. Nie dowierzała też, złożonej dwukrotnie, Bożej obietnicy otrzymania potomstwa. Dopiero w późnym wieku urodziła Izaaka, po czym sprawiła, że wygnano Hagar, razem z dzieckiem. Według tradycji, S. miała żyć 127 lat. Została pochowana w Grocie Ojców (hebr. Mearat ha-Machpela) w Hebronie, która była pierwszym skrawkiem Ziemi Obiecanej, stanowiącym własność Abrahama (dzięki zakupowi). Według hag(g)ady, S. była najpiękniejszą z kobiet, znacznie nawet urodziwszą od Abiszag. Jej dar proroczy także przewyższał ten, który otrzymał Abraham. Szczególnie rozbudowany jest legendarny wątek, związany z pobytem S. w Egipcie. Faraon miał zapłonąć namiętnością do niej, sądząc, że jest rodzoną siostrą Abrahama. Przed zbliżeniem cielesnym z faraonem S. obronił anioł. Uznawszy swój błąd, faraon ofiarował jej ziemię Goszen, gdzie mieli zamieszkiwać Izraelici od czasów Józefa, oraz służącą Hagar – swą córkę, zrodzoną z konkubiny. Zmiana imienia Saraj (hebr., księżna swego ludu) na Sara (hebr., księżna całej ludzkości) miała być związana z poczęciem (w późnym wieku) Izaaka. S. miała umrzeć na wieść o złożeniu jej syna w ofierze.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem