Samson [Siłacz]

(hebr. Szimszon [ha-Gibor]; od szemesz = słońce; jid. Szimn Hagiber) (ok. 1200 p.n.e.) – według tradycji biblijnej, ostatni z Sędziów Większych, bohater wielu opowieści lud.; syn Manoacha z Sorea (Sdz 13,1-31). Zgodnie z tradycją żydowską, jego narodziny zostały poprzedzone zwiastowaniem anioła. Jako poświęcony Bogu nazirejczyk, obdarzony był niezwykłą siłą, która tkwiła w jego włosach. Wiódł awanturniczy tryb życia. Zdradziła go i wydała w ręce wrogów (Filistynów) Dalila, ci zaś oślepili go i zmusili do ciężkiej pracy ponad siły. Wystawiony na pośmiewisko tłumu, korzystając z mocy, która powróciła do niego wraz z odrośniętymi włosami, zburzył świątynię nieprzyjaciół i zginął wraz z nimi w gruzach. Przyczyną tragedii S. miała być jego namiętność do kobiet, za którą przyszło mu drogo zapłacić. Jego nadludzka siła przez wieki budziła podziw. Według midraszu(Be-reszit Raba 98,14), patriarcha Jakub miał go ujrzeć (w proroczej wizji) i sądził, że będzie Mesjaszem w dniach zbawienia.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem