Salz Abraham Adolf

(1864 Tarnów – 1941 tamże) – adwokat, galicyjski działacz syjonistyczny. Studiował w Wiedniu prawo i działał w syjonistycznym stowarzyszeniu akademickim „Kadima”, założonym w 1883 (przedherzlowskim, por. Herzl Teodor); współpracował z N. Birnbaumem przy wydawaniu pierwszego żydowskiego nacjonalistycznego dziennika w języku niemieckim „Selbstemanzipation”. Po powrocie (w 1887) do Tarnowa założył własną kancelarię adwokacką i zaangażował się w ruch Chowewej Syjon, skłaniając m.in. cadyka z Czortkowa (por. Friedman(n) Dawid Mosze z Czortkowa) do poparcia tego ruchu. Na pierwszej konferencji przedstawicieli organizacji Miłośników Syjonu we Lwowie (1893) został wybrany na przewodniczącego jej komitetu; wchodził też w skład redakcji dwutygodnika syjonistycznego „Przyszłość”. W rodzinnym Tarnowie w 1897 założył organizację Ahawat Syjon, spośród której członków rekrutowali się pierwsi szomrowie galicyjscy w Palestynie (1899; grunty pod kolonię Machanajim zakupiono w 1897). Na I Światowym Kongresie Syjonistycznym w Bazylei (1897) S. wygłosił referat O położeniu Żydów w Galicji i został wybrany na jednego z wiceprezydentów Organizacji Syjonistycznej. Od roku następnego, aż do 1907, pozostawał w opozycji wobec polit. planów Herzla. Główną przyczyną konfliktu był sprzeciw „ojca syjonizmu” wobec tzw. doraźnej kolonizacji (tj. podejmowanej przed uzyskaniem gwarancji ze strony rządu tureckiego). Spowodowało to ostatecznie utratę poparcia finansowego przez Ahawat Syjon i konieczność przekazania zarządu kolonią Machanajim administracji Rothschilda (1902). W 1934 S. opublikował Księgę jubileuszową 50-lecia ruchu syjonistycznego w Tarnowie. Został pochowany na tarnowskim cmentarzu żydowskim.

Autorzy hasła:

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem