Salomon ben Mojżesz (Szlomo ben Mosze)

zw. Aszkenazim bądź Salomonem z Chełma (1717 Zamość – 1781 Saloniki) – rabin, uczony, protagonista haskali. Pod wpływem grupy postępowych talmudystów, przebywających w jego rodzinnym mieście, zainteresował się naukami świeckimi. Już w młodym wieku został rabinem w Chełmie i – jako delegat – brał udział w obradach Sejmu Żydów Korony. W 1767 został rabinem w Zamościu; a w 1771 – we Lwowie. W 1777 zrezygnował z funkcji rabinackich i udał się w drogę do Palestyny; nie dotarł tam jednak. W 1751 opublikował Mirkewet ha-Miszna – komentarz do dzieła Majmonidesa Jad ha-chazaka, a wraz z nim wstęp, w którym głosił pochwałę nauk świeckich oraz ich użyteczności dla interpretacji Biblii i Talmudu, a także traktat Berechot be-cheszwan o arytmetyce i geometrii w Talmudzie. Nad wydaniem dwóch dalszych części tego dzieła pracował pod koniec życia w Salonikach (obie ukazały się w 1782). Ponadto opublikował: Szulchan ace(j) szit(t)im (cz. 1 1762; cz. 2 1775) – dzieło dotyczące przepisów halach., związanych z obchodzeniem szabatu i świąt; Szaare(j) neima (1766) – pracę o akcentach i intonacji w księgach Psalmów, Przypowieści Salomona i Hioba; zbiór responsów i nowel talmudycznych Lew Szlomo (b.r.w.); a po jego śmierci ukazał się traktat o prawie małżeńskim Chacham lew (1827). W rękopisach pozostały prace: Chug ha-Arec – poświęcona geografii biblijnej, oraz Asara szulchanot (t. 1-10) – kodyfikacja prawa talmudycznego, z której został opublikowany jedynie fragment, wspomniany już Szulchan acej szitim).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem