Salant Samuel

(1816 Białystok – 1909 Jerozolima) – rabin, działacz społeczny. Studiował w jesziwach Wilna, Salant (Salantai) i Wołożyna (jesziwa w Wołożynie). Został ordynowany na rabina już w wieku 13 lat. Po emigracji w 1841 do Palestyny stał się czołowym autorytetem tamtejszej społeczności aszkenazyjskiej. Był współtwórcą i przewodniczącym aszkenazyjskiego be(j)t dinu. Jego zwolennicy założyli kilka osad żydowskich w Palestynie. S. był znakomitym uczonym, jednak pisma swe pozostawił jedynie w rękopisach. Wykazywał się niespożytą energią i wolą w działalności społecznej, zyskując uznanie Żydów aszkenazyjskich i sefardyjskich, a także Żydów w Europie (zarówno na ziemiach pol., jak i na Zachodzie). Wiele wysiłku poświęcił organizowaniu chaluk(k)i. W 1848-1851 odbył podróż po Europie, w tym zwłaszcza po gminach polskich i litewskich. Od 1878 był naczelnym aszkenazyjskim rabinem Jerozolimy; m.in.: zreorganizował Wileński Kolel (kolel); przyczynił się do powstania szpitala Bik(k)ur Cholim oraz talmud-tory i jesziwy pn. Ec Chajim. Mimo że w 1893 utracił wzrok, pozostał dalej najważniejszą osobistością jiszuwu i kontynuował działalność społeczną. W 1900, na jego życzenie, ustanowiono też stanowisko pomocnika nacz. rabina Jerozolimy. (Por. Rabinowicz-Teomim Eliasz Dawid)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem