Safrin Horacy (Hirsz)

(1899 Monasterzyska – 1980 Łódź) – poeta, tłumacz, aktor i reżyser. Debiutował w 1911 wierszem patriotycznym, a w 1913 – tomikiem poetyckim. Na krótko trafił na front włoski (1917), a po wojnie kształcił się w sztuce aktorskiej, równocześnie studiując anglistykę i germanistykę w Wiedniu (do 1920). Potem osiadł w Stanisławowie. Współpracował z czasopismem żydowskim – „Stanisławer Glok” (jid., Stanisławowski Dzwon), „Chwila”, „Nasza Opinia”, „Nowy Głos”. W 1925–1926, jako wolny słuchacz, studiował polonistykę we Lwowie. Od 1920 był związany z Towarzystwem Muzyczno-Dramatycznym im. A. Goldfadena w Stanisławowie (potem Studio Dramatyczne), jako kierownik artystyczny, aktor, reżyser i tłumacz wielu sztuk na język jidysz (m.in. Wyspiańskiego). Do 1939 wydał kilka tomów wierszy i humoresek w języku jidysz. W okresie 1939–1941 pracował w Studiu Dramatycznym, upaństwowionym przez Sowietów. Resztę wojny spędził w głębi Związku Radzieckiego. W 1946 zamieszkał w Łodzi. Pracował w redakcji miesięcznika „Mosty”, a potem w Wydziale Kultury Rady Miejskiej. Publikował w prasie polskiej i żydowskiej. Zajmował się również działalnością przekładową z języka jidysz, hebrajskiego, niemieckiego i rosyjskiego oraz napisał rewię dla Państwowego Teatru Żydowskiego. Do ukazania się w 1957 zbioru bajek i fraszek, pt. Ośla szczęka, sporo uwagi poświęcił opracowaniu bajek, fraszek i anegdot, związanych z folklorem żydowskim (w tym jeden zbiór w j. jidysz). Kilka ich tomów odniosło znaczny sukces na rynku czytelniczym w Polsce, a zwłaszcza zbiór Przy szabasowych świecach (1963, do chwili obecnej ok. 10 wielkonakładowych edycji). S. wydał także wspomnienia z okresu przedwojennego Ucieszne i osobliwe historie życia mego (1970).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand