Sachs Feliks (Jozue)

(1869 Warszawa – 1935 tamże) – lekarz, działacz ruchu socjalistycznego. Studia medyczne ukończył w Warszawie. W 1895 był lekarzem w warszawskim szpitalu dziecięcym im. Bersonów i Baumanów. Wkrótce jednak, bez reszty, pochłonęła go działalność polityczna. Od 1898 był członkiem PPS, odgrywając w niej wybitną rolę, m.in. wchodził w skład CK Robotniczego (1900-1906); jeden z przywódców lewicy PPS, a następnie członek CK Robotniczego PPS-Lewicy (1906-1914); współredaktor pisma „Der Arbeter” (jid., Robotnik; 1906 i 1908-1914). W PPS uchodził za najlepszego znawcę marksizmu. Będąc inteligentem i znając język jidysz, stał się czołowym działaczem polskich socjalistów, który podejmował próby nawiązania dialogu ze środowiskami żydowskimi (por. Żydowska Organizacja PPS). W 1902 wszedł do Komitetu Żydowskiego w PPS oraz współorganizował i kierował konferencjami żydowskimi. W broszurze A klarer entfer (jid., Jasna odpowiedź; wyd. pol. Odpowiedź Bundowi, 1903) optował za akceptacją odrębności Bundu, w zamian za skłonienie go do uznania polskich dążeń niepodległościowych, wbrew opinii kierownictwa PPS z Józefem Piłsudskim. S. kierował szkołą żydowskich agitatorów, uruchomioną w Warszawie w 1906. Parokrotnie był więziony, w 1908-1919 przebywał na emigracji. Po 1919 wycofał się z życia politycznego. W 1920 powrócił do pracy w Szpitalu im. Bersohnów i Baumanów. Działał w komitecie jego budowy. Od 1930, aż do śmierci, był tam ordynatorem.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem