Rynecki Mojżesz (Maurycy)

(1885 Warszawa – 1942 Treblinka) – malarz, rysownik. Pochodził z ortodoksyjnej rodziny i – wobec jej sprzeciwu – nie mógł całkowicie poświęcić się malowaniu. Uczył się prywatnie u Ignacego Gajewskiego w Siedlcach oraz w SSP w Warszawie (1906-1907). Później, wraz z żoną, prowadził sklep z artykułami papierniczymi w Warszawie. Wykorzystywał jednak każdą wolną chwilę, by tworzyć. Swe prace wystawiał od 1928 (w TZSP; na II Wystawie Malarzy Żydowskich w Krakowie, 1930; w ŻTKSP – razem z R. Mundlak – w Warszawie, 1938). Był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Żydowskich Artystów Plastyków w Polsce. Malował głównie sceny rodzajowe z życia ubogich Żydów; najczęściej portretował ludzi przy pracy (Rodzina żydowska robiąca zabawki, Kobiety haftujące parochet), na ulicy (Uliczni muzykanci, Niewidomy żebrak przed synagogą) oraz w domu (Przy piecu, W rodzinnym kole); obrazy o tematyce religijnej (Żydzi nad księgami, Modlitwy [Wigilia] Dnia Pojednania, Modlitwa w Sukot, Święto Tory, Szabas, Chanuka) i portrety. Stosunkowo rzadko w jego twórczości pojawiały się sceny symboliczne (Nad rzekami Babilonu siedzieliśmy i płakaliśmy, Uczony). Artysta najchętniej posługiwał się akwarelą, rzadziej gwaszem, tuszem. Jego dzieła charakteryzują się żywą, ostrą kolorystyką, mocnym linearnym konturem, deformacją i ekspresją postaci, często ujętej w niemal karykaturalny sposób. Podczas II wojny świat. R. przebywał w getcie warszawskim, skąd został wywieziony do Treblinki, gdzie zginął.

Autor hasła: Renata Piątkowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand