Rundstein Szymon

(1876 Warszawa – 1942 Treblinka) – prawnik, adwokat, radca MSZ; syn Markusa, ławnika Zarządu Miejskiego miasta Warszawy. Pochodził ze spolonizowanej rodziny żydowskiej. Po ukończeniu rosyjskiego gimnazjum podjął studia na Wydziale Prawnym Cesarskiego UW (1894-1898). Następnie studiował w Heidelbergu, gdzie uzyskał tytuł doktora w 1900. Osiadł w Berlinie; pracował nauk. na tamtejszym uniwersytecie. W 1906 powrócił do Warszawy i otworzył kancelarię adwokacką. Przez krótki czas, pod wpływem Państwa Żydowskiego T. Herzla, był zwolennikiem ruchu syjonistycznego, po czym powrócił do obozu asymilatorów (współautor zwalczanej przez I. Grünbauma i M.A. Hartglas(s)a ustawy o obywatelstwie z 1920). Podczas I wojny świat. piastował obowiązki referenta Sądu Głównego, a od października 1917 – pracował w Departamencie Politycznym Tymczasowej Rady Stanu. Po roku był już pracownikiem etatowym MSZ (do 1926); później (do 1935) był zatrudniony jako kontraktowy radca prawny. Uczestniczył w konferencjach pokojowych w Paryżu (członek Biura Prac Kongresowych delegacji pol., 1919; por. Komitet Delegacji Żydowskich przy Konferencji Pokojowej), w rokowaniach w Berlinie (1919), Mińsku, Rydze (1921). Był jednym z sygnatariuszy konwencji, podpisanej przez Polskę na Konferencji Prawa Międzynarodowego w Hadze (1930); polskim delegatem na konferencje Ligi Narodów, poświęcone prawu międzynarodowemu. Wykładał prawo w Wolnej Wszechnicy Polskiej (w 1921-1927 kierował Katedrą Prawa Narodów), w Akademii Prawa Międzynarodowego w Hadze. Był członkiem wielu stowarzyszeń prawniczych, wieloletnim wiceprezesem Towarzystwa Prawniczego w Warszawie. Dużo publikował na tematy prawne w specjalistycznej prasie (w j. pol., niem., francuskim). Jest autorem wielu cennych prac, dotyczących prawa cywilnego, międzynarodowego, prywatnego i publicznego oraz teorii prawa, m.in.: Wykładnia prawa i orzecznictwa (1916), Idea prawa narodów (1917), Zasady teorii prawa (1924), Arbitrage international en matičre privée (1928), W poszukiwaniu prawa cywilnego (1939). Już we wrześniu 1939 stracił swe mieszkanie (w pobliżu Wielkiej Synagogi na Tłomackiem), wraz z cennym księgozbiorem i dziełami sztuki. Później trafił do getta warszawskiego, skąd – wraz z żoną, córką i wnuczką (ocalał tylko syn) – podczas Wielkiej Akcji, w sierpniu 1942, został wywieziony do Treblinki, gdzie zginął w komorze gazowej.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem