Rubin Salomon

(1823 Dolina – 1910 Kraków) – pisarz tworzący w języku hebrajskim, uczony, folklorysta, jeden z czołowych przedstawicieli galicyjskiej haskali. Przygotowywany do pełnienia funkcji rabina, otrzymał tradycyjne wykształcenie religijne. Pod wpływem haskali porzucił te plany. Uczył się w Technische Akademie we Lwowie. Przez wiele lat pełnił funkcje nauczycielskie w małych ośrodkach Galicji i jej rosyjskiego pogranicza. Debiutował w 1851 wyborem i tłumaczeniem na język hebrajski pism filozoficznych Friedricha Schillera; pierwszym jego własnym utworem był pamflet przeciw wrogom haskali, który zniszczył pod wpływem gróźb ortodoksyjnego środowiska. To skierowało jego zainteresowania na jednostki walczące o wolność intelektualną; przełożył na język hebrajski dramat Uriel Acosta K. Gutzkowa (1857); a jednym z głównych wątków jego twórczości były prace o B. Spinozie, któremu poświęcił kilka swych książek (Spinoza und Maimonides, 1869; otrzymał za nią tytuł doktora na uniwersytecie w Getyndze). R. interesował się też sprawami folkloru żydowskiego, prezentując w tych badaniach oryginalną i nowoczesną postawę. Dążył mianowicie do wykazania powinowactw między otoczonymi nimbem świętości podaniami i wierzeniami żydowskimi a podobnymi przekazami ludów, wśród których żyli Żydzi, ukazując tym samym wzajemne oddziaływanie kultury żydowskiej i nieżydowskiego otoczenia. Był bardzo płodnym twórcą, nie stroniącym od ostrych polemik z ideowymi przeciwnikami; m.in. wydał T(e)hil(l)at ha-kesilim (Sława [Chwała] głupców, 1888) – parodię nawiązującą do Pochwały głupoty Erazma z Rotterdamu. Dzieła zebrane R. – po jego śmierci – zaczęło publikować wydawnictwo Tuszij(j)a.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand