Ruben

(hebr. Reuwen; według Rdz 29,32 = wejrzał Pan na moje upokorzenie, a według in. etymologii = popatrzcie: syn!) – według tradycji biblijnej:

1. pierworodny syn Jakuba i Lei; protoplasta jednego z Dwunastu Plemion Izraelskich (por. 2). Uwiódł Bilhę, nałożnicę swego ojca, za co został pozbawiony prawa pierworództwa (Rdz 49,3-4). Co prawda, powstrzymał braci przed zabiciem Józefa, ale nie udało mu się odprowadzić go do Jakuba. Nie brał udziału w sprzedaży Józefa w niewolę. Według midraszy, jego wejście do ojcowego łoża było usprawiedliwione chęcią ratowania czci matki (tj. Lei). Dzięki temu, że żałował za swój grzech, jego potomkowi, prorokowi Ozeaszowi, został przyznany zaszczyt rzucenia ludowi Izraela pierwszego wezwania do powrotu z niewoli babilońskiej. R. porównywany bywał często z Ezawem, który także utracił prawo pierworództwa, ale był uważany za cnotliwszego od niego, jako że nie nienawidził Józefa. R. był też pierwszym przywódcą ludu Izraela w Egipcie; po nim kolejno piastowali tę funkcję Symeon i Lewi. R. miał żyć 155 lat.

2. nazwa jednego z Dwunastu Plemion Izraelskich, wywodzącego się od Rubena (por. 1.). Jego terytorium leżało na wschód od Morza Martwego; od południa, poprzez rzekę Arnon, graniczyło z Moabem; od północy – z ziemiami plemienia Gad; zaś od wschodu sąsiadowało z Am(m)onitami. W XI w. p.n.e. tereny R. okupowali Moabici, a później Am(m)onici, od których uwolnił je Sędzia Jefte (por. Sędziowie). W 734 p.n.e. ziemie R. zostały zaanektowane przez króla asyryjskiego Tiglatpilesara III. (Zob. też Dziesięć Zaginionych Plemion)

Autorzy hasła:

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand