Rosner Antoni

(1831 Tarnów – 1896 Kraków) – profesor dermatologii na UJ, pedagog; syn Dawida R. (1810-1886), lekarza żydowskiego, radnego Tarnowa (1867-1881), zaangażowanego w pomoc dla powstania styczniowego (jeden z braci R. zginął w powstaniu, dwaj pozostali byli lekarzami). Po ukończeniu gimnazjum w Tarnowie studiował medycynę i filozofię na uniwersytecie w Wiedniu; tytuł doktora medycyny uzyskał w 1855, a doktorat z chirurgii – w 1861. W 1854-1855 pracował na Oddziale Chorób Wewnętrznych Szpitala Powszechnego w Wiedniu, a potem jako lekarz domowy arystokraty węgierskiego. Pod koniec lat 50. XIX w. powrócił do Wiednia, podejmując pracę kolejno w: klinice chorób skórnych, klinice wenerycznej, klinice chorób kobiecych oraz klinice chirurgicznej. W Wiedniu prawdopodobnie zmienił wyznanie, by ułatwić sobie karierę. W Krakowie zamieszkał w 1862. Habilitował się na UJ – jako pierwszy – z dermatologii i wenerologii (1862); pracę podjął na tej uczelni oraz w Szpitalu Św. Ducha. Od 1867 był członkiem Towarzystwa Krakowskiego Lekarskiego, a potem jego prezesem. W 1867 także został profesorem nadzwyczajnym UJ, w 1894 – zwyczajnym. W 1894/1895 objął stanowisko dziekana Wydziału Lekarskiego. Od 1873 kierował kliniką chorób skórnych w Szpitalu Św. Łazarza. W tymże roku został członkiem nadzwyczajnym AU. Ogłosił ok. 25 artykułów, głównie w „Przeglądzie Lekarskim”, „Roczniku Towarzystwa Naukowego Krakowskiego”; publikował również skrypty (np. Wykład chorób wenerycznych, Kraków 1890). Jego synami byli: Ignacy R. (1865-1926) – prawnik, publicysta, polityk, parlamentarzysta austriacki i polski; Feliks R. – prez. sądu w Poznaniu; Aleksander R. – profesor położnictwa i ginekologii.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand