Rosenthal Dawid

(1808 Tarnogród – 1889 Warszawa) – lekarz. Był synem Pawła R. (1772-1850), lekarza przy sztabie wojska polskiego, potem Ordynacji Zamoyskich. Studiował medycynę w Wiedniu (1826-1831), tam również zdobył doktorat (1834). W 1837 został honorowym lekarzem Szpitala Starozakonnych w Warszawie i ordynatorem oddziałowym chorób wewnętrznych, a następnie – w 1843-1879 – piastował stanowisko jego lekarza naczelnego. Od 1849 był lekarzem w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Marymoncie; a w 1859-1862 – profesorem dietetyki i higieny w tejże uczelni. Zdobył szerokie uznanie pracą pełną poświęcenia zarówno dla bogatych, jak i ubogich pacjentów, bez różnicy wyznania, oraz w zwalczaniu epidemii. Opublikował kilka książek medycznych; współpracował z „Gazetą Lekarską” i „Pamiętnikiem Towarzystwa Lekarskiego”. Był honorowym członkiem warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego i Towarzystwa Fizyczno-Medycznego przy moskiewskim uniwersytecie. W 1858 został odznaczony znakiem nieskazitelnej służby i – jako jedyny Żyd z Królestwa Polskiego – uzyskał dziedziczne szlachectwo w 1877.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem