Reines Icchak Jaakow

(1839 Karlin k. Pińska – 1915 Lida) – rabin, twórca Mizrachi. Od 1869 sprawował urząd rabina w Święcianach, gdzie w 1882 założył jesziwę, w której oprócz nauk talmudycznych wykładano przedmioty świeckie (działała tylko przez cztery lata, ze względu na protesty ortodoksów). W 1884 R. został rabinem w Lidzie. Tam także założył podobną jesziwę (w 1905), która cieszyła się dużym powodzeniem. Jako zwolennik ruchu Chowewej Syjon, w 1887 wystąpił z propozycją utworzenia w Palestynie sieci osiedli i placówek edukacyjnych, w celu zbudowania tam duchowego centrum narodu żydowskiego. Od czasu wystąpienia T. Herzla był związany z syjonizmem politycznym. Atakowany przez ortodoksów i niereligijnych zwolenników syjonizmu, wzywał tych ostatnich, by powrócili do praktyk religijnych. Ostatecznie, dla przyciągnięcia Żydów do syjonizmu religijnego, w 1902 zwołał konferencję w Wilnie, podczas której powołano do życia ruch Mizrachi. Druga jego konferencja odbyła się w Lidzie (1903), zaś I Światowa Konferencja została zwołana przez R. w 1904 w Bratysławie. Do końca życia R. protestował przeciwko antyreligijnemu nurtowi w działaniach Światowej Organizacji Syjonistycznej, zwłaszcza w 1911, podczas X Kongresu tej Organizacji, wobec uchwały o pracy kulturalnej. Opublikował wiele prac poświęconych różnorodnej tematyce, w tym aspektom religijnym ruchu syjonistycznego oraz historii prześladowań Żydów w diasporze. Napisał także wiele dzieł nt. ha(g)gady i halachy. Szczególne znaczenie miała jego praca Hotam tochnit (hebr., Oto program; t. 1-2, 1880-1882), w której rozwinął oryginalną metodę studiów talmudycznych, opartą na analizie logicznej głównych pojęć halachicznych.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand