Rebeka

(hebr. Riwka, od rdzenia rwk = wiązać, zawiązywać; dosłownie: zaprzęg, zespół; przenośnie: niewiasta przywiązująca do siebie mężczyzn) – postać z biblijnej Księgi Rodzaju; jedna czterech matriarchiń Izraela (obok Sary, Racheli i Lei); żona Izaaka; córka Aramejczyka Betuela; siostra Labana. Opisywana była jako kobieta niezwykle piękna i cnotliwa, jak również gościnna wobec obcych i dobra dla zwierząt. Po dziesięciu latach bezpłodności urodziła bliźnięta – Ezawa i Jakuba. Dzięki jej podstępowi, prawo pierworództwa – wbrew intencjom ślepego ojca – uzyskał Jakub. Wedle hagadycznej przypowieści, R. przyjęła ciężar grożącego jej potencjalnego przekleństwa Izaaka, tak samo, jak przekleństwo Adama padło na „jego matkę”, ziemię. Kiedy zmarła, nikt jej nie opłakiwał (jej teść Abraham już nie żył; Izaak był ślepy, a Jakub przebywał poza domem), gdyż rodzinę publiczną reprezentował Ezaw. Została pochowana w Grocie Ojców (zw. w j. hebr. Mearat ha-Machpela) w Hebronie, obok patriarchów oraz Sary i Lei.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem