Rappaport Samuel

(1871 Lwów – 1943) – rabin, działacz syjonistyczny, filozof, folklorysta. Pochodził z rodziny właścicieli ziemskich o tradycjach rabinackich. Do 18 roku życia odbierał wykształcenie religijne. Poznawał też nauki świeckie. W gimnazjum związał się z ruchem syjonistycznym. W 1894 zdał maturę. Studiował w Berlinie i w Halle, uzyskując dyplom rabinacki (1900) i doktorat z filozofii (1899) za pracę o wpływie B. Spinozy na Schopenhauera. Studiował także nauki rolnicze oraz w konserwatorium muzycznym. Od 1898 reprezentował galicyjski ruch syjonistyczny na Światowych Kongresach Syjonistycznych. Po powrocie do kraju gospodarzył w majątku Kalinka k. Złoczowa. Był współtwórcą partii Mizrachi w Galicji (1907-1908) i jej prezesem do wybuchu I wojny światowej. W czasie jej trwania został mianowany rabinem w Złoczowie; stanowisko to piastował do końca życia. Prowadził również rozległą działalność społeczna, głównie w instytucjach charytatywnych i kulturalnych. Został zamordowany w okresie Holokaustu. Od młodości publikował głównie w prasie żydowskiej, ukazującej się w języku hebrajskim, polskim i niemieckim. Pisał na tematy związane z filozofią, folklorem żydowskim (np. o pieśniach lud.), chasydyzmem i kabałą. W formie książkowej opublikował m.in. Przyczyny do psychologii chasydyzmu w Polsce (1906) i Chanuka und Makkabäer-Fest (1912) oraz – w 1918-1925 – znaczną część monografii Werdegang und Charakteristik des religiösen Lebens der Ostjuden na łamach pisma „Der Jude”, redagowanego przez M. Bubera. Współpracował także z redakcją Jüdisches Lexikon.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem