Rajzman Eliasz (Elijahu)

(1904 Kowel – 1975 Szczecin) – poeta; syn garbarza. Był samoukiem, od młodości interesował się literaturą piękną – żydowską i polską. Debiutował wierszami drukowanymi w dzienniku „Fołks-Cajtung” (1933), następnie w tygodniku „Wochnszrift far Literatur, Kunst un Kultur” (jid., Tygodnik Poświęcony Literaturze, Sztuce i Kulturze) oraz w innych periodykach. Podczas II wojny światowej przebywał w Związku Radzieckim, a w 1941–1943 – służył w Armii Czerwonej. Jego żonę i syna zamordowali okupanci. Po wojnie przez pewien czas mieszkał w Warszawie, następnie (1950) przeniósł się do Szczecina, gdzie pracował zarobkowo jako robotnik. Nie zaniechał jednak twórczości; należał do grupy żyd. pisarzy, skupionych wokół pisma „Jidisze Szriftn”. Wydał kilka tomików wierszy w języku jidysz (wszystkie w Warszawie): Felder grinen (Zielenią się pola, 1950), Ich hob farflanct a bojm (Posadziłem drzewo, 1954), Alejn mit zich (Sam ze sobą, 1959), Ich hob zich ojsgestrojmt a zun (Wymarzyłem sobie słońce, 1963), Di szprach fun dajne ojgn (Mowa twoich oczu, 1967) i Widerklangen (Odgłosy, 1974). Był też autorem sztuki teatralnej Nowe kłosy, wystawionej we Wrocławiu na festiwalu żyd. zespołów dramatycznych. Liczne wiersze R. były tłumaczone na j. pol., m.in. w Antologii poezji żydowskiej (Zewa Szepsa, Londyn 1980, i S. Łastika, Warszawa 1983). A. Słucki wydał zbiór jego wierszy pt. Spalony gołąb (1967). Wybór Modlitwa wilka ukazał się w opracowaniu kilku tłumaczy (1979). R. był działaczem TSKŻ. Otrzymał nagrodę literacką miasta Szczecina (1975).

Autor hasła: Marian Fuks

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem