Ragoler Elijahu ben Jaakow

(1794 Sogindat? – 1849 Kalisz) – rabin, kabalista. Kształcił się pod kierunkiem ojca, Jakuba R., uczonego i kupca. Przez pewien czas był uczniem Chaima ben Izaaka z Wołożyna. Nieobce mu były nauki świeckie, w tym język łaciński i niemiecki. Już w młodości słynął z ogromnej, encyklopedycznej wiedzy talmudycznej. Jego studia nad Talmudem były wolne od pilpulu i koncentrowały się na tekście, z pominięciem gąszczu komentarzy. Był także wybitnym kabalistą, odrzucającym doświadczenia mistyczne, amulety, zaklęcia itp. Po krachu finansowym ojca i teścia zmuszony był objąć stanowisko rabina, najpierw w Szatach (k. Kiejdan), a następnie w Ragoli (od 1821), Słobodce (od 1824) i w Kaliszu (od 1840). Choć zajął krytyczne stanowisko wobec reformy judaizmu, zwłaszcza po konferencji w Brunszwiku (1844), zwołanej przez A. Geigera, to jednak wystąpił przeciwko jej zwalczaniu za pomocą klątw (por. cherem) itp. środków, bowiem uważał tego typu wojownicze wystąpienia za niebezpieczne dla życia wewnętrznego społeczności gminnych. Pozostawił po sobie wiele pism, lecz drukiem ogłoszono tylko Jad Elijahu (hebr., Ręka [Wskazówka] Eliasza, 1900; t. 1.: P(e)sakim [hebr., Orzeczenia] – głównie 120 responsów i skorowidz alfabetyczny do Talmudu, pt. Sefer ha-klalim; oraz t. 2.: Ktawim [hebr., Pisma]) – nowele talmudyczne).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem