Rabinowicz Izrael Michael

(1818 Horodec k. Kobrynia – 1893 Londyn) – uczony, talmudysta, pisarz. Studiował w jesziwach Grodna i Brześcia, a nauki świeckie (filozofia i medycyna) – we Wrocławiu i w Paryżu (stopień doktora medycyny uzyskał w 1865). Mieszkał w Paryżu (od 1854), a potem w Londynie (po 1889). W początkach swego okresu paryskiego był tak biedny, że książki pisał w kawiarniach, nie mając się gdzie podziać. Na jego twórczość składają się: podręczniki gramatyki (j. hebr. – 1851, 1853; j. ang. – 1874; j. pol. – 1877; j. franc. – 1886, 1889); kilka książek broniących judaizmu przed jego krytykami (m.in. Renanem i Jules'em Sourym); oraz tłumaczenia i komentarze do Talmudu, w tym La legislation criminelle du Talmud (1876) i La legislation civile du Talmud (t. 1-5, 1877-80). R. był czynny w ruchu syjonistycznym od początków jego istnienia (m.in. brał udział w katowickiej konferencji). Utrzymywał ścisłe kontakty m.in. ze środowiskiem tzw. postępowców warszawskich, w którym był bardzo popularny.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem