Rabinowicz Henryk (Hersz; Herman)

(ok. 1900 Warszawa – 1942 Treblinka) – malarz, grafik, członek artystycznych grup „Grupa Pięciu” i „Grupa Siedmiu”. Debiutował w 1921 na wystawie zorganizowanej w gmachu Żydowskiej Gminy Wyznaniowej w Warszawie. Wystawiał też w IPS i TPSP we Lwowie. W warszawskim Salonie Henryka Datynera miał wystawę indywidualną (1931), a potem takąż – wraz z J. Śliwniakiem – w Żydowskim Domu Akademickim w Krakowie (1934) oraz w warsz. loży B'nei B'rith (1936). Był członkiem Stowarzyszenia Żydowskich Artystów Plastyków. Tworzył przede wszystkim pejzaże (m.in. z Kazimierza Dolnego), typy rodzajowe (Babka) i martwe natury (Kwiaty). Malował akwarelami i olejno, swobodnymi pociągnięciami pędzla, stosując jasne, rozświetlone barwy. Krytyka podkreślała „kolorystyczną siłę i czystość” jego prac. Podczas II wojny światowej przebywał w getcie warszawskim. W 1942, wraz z innymi artystami (m.in. z R. Rozentalem, J. Śliwniakiem, W. Weintraubem, A. Ostrzegą, M. Eljowiczem, Herszem Cyną, S. Trachterem, I. Tykocińskim) pracował w szopie, produkującym osełki. (Szop ten funkcjonował w przedwojennym atelier Ostrzegi i Weintrauba przy ul. Mylnej 9a). Podczas likwidacji getta (25 VIII) R. został wywieziony do obozu zagłady w Treblince, gdzie zginął.

Autor hasła: Renata Piątkowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem