Rabinowicz Cadok ha-Kohen z Lublina

zw. Kohenem bądź – od tytułu swego dzieła – Pri Cadykiem (1823 Kreatzburg w Kurlandii – 1900 Lublin) – cadyk, pisarz religijny; syn rabina, a zarazem misnagda z przekonań. Po śmierci ojca (ok. 1829) wychowywał się u wuja, który w 1836 został rabinem w Krynkach. Wkrótce R. był już znany jako Iluj z Krynek (por. il(l)uj), który w wieku 17 lat celebrował sij(j)um. Był zwolennikiem cadyka M.J. Leinera z Izbicy, a po jego śmierci – J.L. Egera z Lublina. W 1887 odmówił przyjęcia stanowiska rabina lubelskiego. W 1898 został rebem lubelskich chasydów. Posiadał dużą bibliotekę, którą zapisał jednemu z tamtejszych be(j)t (ha-)midraszy. Choć cieszył się sławą wybitnego uczonego, łączącego tradycję Chaima ben Izaaka z Wołożyna z entuzjazmem wyniesionym z kręgu chasydów izbickich, za życia nie wydał drukiem żadnego dzieła. Po jego śmierci ukazało się ok. 20 tomów prac, wśród nich: zbiór komentarzy do Pięcioksięgu, pt. Pri Cad(d)ik (t. 1-5, 1901-1934); poświęcone chasydyzmowi Cidkan Cad(d)ik (1902) i Dower Cedek (1911); o snach Resise(j) lajla (1903); oraz dzieło o mędrcach żyd. Zichron la-Riszonim (1957). R. pozostawił także rękopisy ok. 20 dalszych rozpraw: komentarzy do różnych ksiąg biblijnych, Miszny i Zoharu oraz glosy do Talmudu, które zaginęły w czasie Holokaustu.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem