Raba bar bar Chana

nazywany „żydowskim Sindbadem” (2. poł. III w. bądź III/IV w.) – uczony babiloński, zaliczany do trzeciego pokolenia amoraitów; wnuk (według niektórych – syn) amoraity, Raba bar Chana (III w.) z pierwszego pokolenia, blisko związanego z Rawem; czasem postacie obu krewnych są mylone. R. bar bar Ch. urodził się w Babilonii. Studiował w Palestynie w akademii talmudycznej Rabiego Jochanana i w innych krajach. Miał znaczny udział w przenoszeniu nauk uczonych palestyńskich do Babilonii (blisko 200 praw; por.: halacha; Tory studiowanie). Być może z powodu prześladowań Sasanidów, które go dotknęły, powrócił do Erec Israel. Jednak najmocniej zapisał się w kulturze żydowskiej swymi opowieściami (m.in. przekazanymi w traktacie talmudycznym Bawa Batra), opartymi na jego własnych wrażeniach z licznych podróży oraz na zasłyszanych relacjach. Pojawiają się w nich także pierwiastki fantastyczne. Niektórzy uczeni odżegnywali się od owych wątków hagadycznych; inni próbowali nadawać im sens alegoryczny. (Por. Feinstein Arie Lejb)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem