Raba bar Nachmani

(III/IV w.) – uczony babiloński, zaliczany do trzeciego pokolenia amoraitów; potomek rodu kapłańskiego (kohen), wywodzącego się od arcykapłana Elego. Uczeń Huny z akademii talmudycznej w Surze i Jehudy ben Ezechiela z Pumbedity. Po śmierci Jehudy został wybrany rosz jesziwą akademii w Pumbedicie. Stanowisko to piastował przez 22 lata, aż do swej śmierci. Pod jego kierunkiem uczelnia zyskała szczególną renomę. R. bar N. był uważany za wielkiego uczonego i wspaniałego nauczyciela. Poświęcił się kwestiom halachicznym, a zwłaszcza zagadnieniom czystości rytualnej. W TB jest wspominany przeszło 600 razy, lecz tylko 10 razy przytoczono w nim jego hagadyczne powiedzenia. Bezpodstawnie przypisywano mu także skompilowanie Be-reszit Raba. Uczony zginął w tragicznych okolicznościach, gdy niechętni mu przedstawiciele gminy żydowskiej w Pumbedicie oskarżyli go przed władzami o nakłanianie do uchylania się od płacenia podatków. Według hag(g)ady, miał umrzeć po tym, gdy w Akademii na Wysokościach toczono spór nad jedną z kwestii dotyczących czystości rytualnej, a R. bar N. – poproszony o opinię – miał opowiedzieć się za zdaniem Wszechmocnego, wbrew poglądom Akademii. Wówczas Pan ogłosił: „Szczęśliwyś ty, R. bar N., którego ciało jest czyste, i którego duch odszedł w czystości”.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem