RAWA

(RawA; akr. od Rabi Abba), właśc. Abba bar Josef bar Chama (ok. 280-352 n.e.) – uczony babiloński, czołowa postać pośród czwartej generacji amoraitów; zięć Chisdy, rosz jesziwy akademii talmudycznej w Surze. Uczył się pod kierunkiem Nachmana ben Jaakowa z Machozy, Josefa bar Chij(j)i z Pumbedity i wspomnianego uczonego, Chisdy. Jego kolegą i rywalem był Abbaje (ok. 280-338 n.e.). Kiedy w 323 n.e. R. przegrał z nim współzawodnictwo o stanowisko rosz jesziwy akademii w Pumbedicie, przeniósł się do Machozy, gdzie założył własny be(j)t (ha-)midrasz. Wkrótce ośrodek ten skupił wielu studentów. Po zgonie konkurenta przewodnictwo akademii w Pumbedicie powierzono R.; uczelnia ta została przeniesiona do Machozy, stając się centralną uczelnią talmud. Babilonii. R. i Abbaje wnieśli poważny wkład w skompilowanie Talmudu. Ich wypowiedzi oraz dyskusje (te ostatnie są cytowane zwł. w Gemarze; tylko w sześciu wypadkach, zw. wyjątkami, ustalenia halachy nie przychylają się do poglądów R. lecz idą za zdaniem jego oponenta); pojawiają się niemal na każdej karcie TB, w którym R. jest wspominany ok. 2 tys. razy. W swym nauczaniu amoraita ten kładł nacisk na studiowanie Tory, ale też akcentował wagę moralnego postępowania. Obdarzony analitycznym umysłem, posługiwał się logiczną i rozumową argumentacją swych decyzji, także w sprawach, w których inni odwoływali się wyłącznie do tradycji. Po śmierci R. akademia w Machozie rozpadła się; powstały dwie uczelnie, kierowane przez jego uczniów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand