Przysłów Księga

Przysłowia (Przypowieści) [Salomona] (hebr. Miszle(j) [Szlomo]; łac. Liber Proverbiorum, Proverbia) – w kanonie Biblii Hebrajskiej druga księga w dziale Pism, zaliczana – podobnie jak Księgi Koheleta i Hiobado literatury mądrościowej (w kanonie Biblii chrześc. włączona do grupy Ksiąg Dydaktycznych). Składa się na nią 31 rozdziałów, wypełnionych rozmaitymi maksymami, aforyzmami i naukami. Rozpoczyna ją prolog, zawierający pochwałę mądrości. Centr. część księgi stanowią krótkie utwory literackie o charakterze przysłów, zawierające rozmaite sentencje; chwalona jest także Mądrość Boża. Część ostatniego rozdziału (31,10-31), tzw. Poemat o dzielnej niewieście (hebr. Eszet Chail = Dzielna Kobieta), pisana jest akrostychem alfabetycznym, tzn. każdy wiersz rozpoczyna się od kolejnej litery alfabetu hebrajskiego. Fragment ten został włączony do rytuału szabatu i – zgodnie z tradycją – mąż odczytuje ją żonie w piątek wieczorem, przed odmówieniem Kid(d)uszu, poprzedzającego szabatową wieczerzę. Za autora znacznej części P.K. tradycyjnie uważa się króla Salomona, który w wieku młodzieńczym miał napisać Pieśń nad pieśniami, w średnim Przysłowia, a na starość Księgę Koheleta (Bawa Batra 15a). On też miał się kryć pod imieniem Lemuela, pojawiającego się w tej księdze (podobnie jak imię Agur odnoszono do Salomona bądź Saula). Według tejże tradycji, to mężowie uczeni w Piśmie, skupieni na dworze króla judzkiego, Ezechiasza, zebrali i systematycznie ułożyli przysłowia. P.K. wykazuje liczne podobieństwa z literaturą mądrościową innych krajów starożytnego Wschodu. (Zob. też: Midrasz Miszle(j); Salomon ben Mojżesz)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand