Prawo Mojżeszowe

(hebr. Tora) – pojęcie znacznie szersze niż „prawo” jako zbiór przepisów, mające sens bardziej zbliżony do grec. nomos i zawierające w sobie wieloznaczny splot treści semantycznych: nauka, wskazówka, objawienie i prawo. Do jego jurydycznego ujęcia zbliżali się zwłaszcza saduceusze w okresie Drugiej Świątyni oraz niektórzy myśliciele żydowscy, pozostający w granicach judaizmu (np. M. Mendels(s)ohn) bądź wykraczający poza nie (np. B. Spinoza). W ujęciu chrześcijańskim, przez wiele wieków konfrontacja z nim prawa przyniesionego przez Chrystusa (nova lex Jesu [Christi]), generowało opozycję nowej religii wobec jej korzeni. W węższym rozumieniu, pojęcia P.M. to zespół praw rel., obrzędowych i społ., nadanych przez Boga, przekazanych przez Mojżesza swemu ludowi podczas wędrówki przez pustynię ku Ziemi Obiecanej. Uzupełnieniem Prawa zapisanego w Pięcioksięgu były halacha synajska oraz Tora Ustna, której zasadniczą częścią jest właśnie interpretacja P.M. Już biblijna Księga Powtórzonego Prawa (31,10-13) zawiera nakaz jego studiowania w roku szabatowym. Według tradycji, sam Mojżesz miał spisać treść Pięcioksięgu, a nawet pod boskim natchnieniem i ze łzami w oczach, wpisać doń opowieść o własnej śmierci. Przeciw pomówieniom o sfałszowanie przekazu P.M. była skierowana opowieść midraszu, według której Mojżesz miał w dzień swej śmierci sporządzić trzynaście jego kopii (po jednej dla każdego Pokolenia Izraelskiego i jedną dla zachowania na przyszłość). Kres procesowi nadania P.M. wyznacza śmierć Mojżesza (akt kończący Pięcioksiąg), kiedy to lud Izraela staje się przygotowany do etapu życia osiadłego. (Zob. też: Biblia Hebrajska; Tora; Tory studiowanie)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand