Pozner (Posner) Chaim

(1871 [1872) Kozłów Szlachecki k. Sochaczewa – 1939 Warszawa) – rabin, działacz społeczny; potomek Szmula Zbytkowera i Salomona Markusa Posnera; kuzyn socjalisty Stanisława Posnera. Pochodził z zamożnej rodziny właścicieli majątku ziemskiego. Otrzymał tradycyjne wykształcenie religijne. Choć rodzina pragnęła, by podjął studia uniwersyteckie, kontynował zdobywanie wiedzy talmudycznej; smichę uzyskał ok. 1895. Został rabinem w Nieszawie, a od 1902 – był rabinem okręgowym w Warszawie (w 1926-1930 pełnił ten urząd w okręgach IX i XII). Wykładał też w jednym ze stołecznych be(j)t (ha-)midraszy. Z inicjatywy S.A. Poznańskiego współdziałał przy założeniu Seminarium Rabinicznego „Tachkemoni” w Warszawie, związanego z Mizrachi. Piastował również funkcję prezesa warszawskiej talmud-tory. W 1924-1935 był kapelanem pomocniczym w WP (cyw., bez stopnia). Piastował też wiele innych funkcji, m.in. w Stowarzyszeniu Pomocy Lekarskiej (hebr. Linat ha-Cedek); przewodniczył jednej z warszawskich Kas Bezprocentowych; był przysięgłym ekspertem sądowym w sprawach dotyczących judaizmu. Swe kazania publikował w prasie. Drukiem wydał Dos kaszres problem in Warsza (jid., Problem koszerności w Warszawie, 1938; por.: kaszer; prawa dotyczące żywności). Został odznaczony medalem 10-lecia Odzyskania Niepodległości. Podczas II wojny światowej przebywał w getcie warszawskim.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand