Polin

(hebr., Polska; jid. Pojłn). Według etymologii „symbolicznej”, nazwa naszego kraju pochodzi od hebrajskich słów po lin = tu spocznij. Wywód ten przypisywano M. Isserlesowi, największemu uczonemu, żyjącemu w „złotym okresie” dziejów Żydów w Polsce. Sam Isserles nie przejawiał zainteresowań gramatyką j. hebr., natomiast sporo uwagi poświęcał naukom świec., w tym historii. Do swego ucznia napisał o Polsce: „W tym kraju nie ma zawziętej nienawiści do nas, jak w Niemczech. Oby zostało tak nadal, aż do nadejścia Mesjasza”. Z czasem etymologiczny wywód obrósł legendą. Zgodnie z nią, żydowscy wygnańcy z Europy Zach. zatrzymawszy się po drodze na wschód, mieli otrzymać znak z niebios. Była to kartka z wypisanymi na niej słowami: po lin, oznaczającymi nie tylko miejsce noclegu, ale i osiedlenia się na drogach wygnania (por. galut). W XVII w. Żydzi polscy byli już w pełni świadomi swej odrębności, a w okresie powstania Chmielnickiego i potopu wojen opłakiwali klęski swego kraju osiedlenia, jako „matki” bądź „biednej wdowy”. Żydzi z Polski w wielu miejscach na świecie byli określani jako Polanim (hebr., Polacy). W Izraelu do dziś określenie to stanowi równocześnie synonim wysokiej kultury. (Por. też Trunk Jechiel Jezajasz)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem