Poalej Agudas Jisroel in Pojłn

(jid., Robotniczy Związek Izraela), znany też pn. Związek Żydowskich Robotników Ortodoksyjnych „Poalej Agudas Jisroel” (hebr. Poale(j) Agudat Israel) (PAI) – ortodoksyjna partia robotnicza powstała w Łodzi w 1922. Początkowo funkcjonowała jako organizacja afiliowana przy Agudzie. Jej głównym zadaniem miało być dążenie do urzeczywistnienia nakazów społecznych, zawartych w Torze, a poprzez to, doprowadzenie do poprawy warunków bytu żydowskich robotników. PAI próbowała m.in. wywierać nacisk na przemysłowców i właścicieli warsztatów związanych z kręgami ortodoksyjnymi., by stwarzali lepsze warunki pracy i płacy swym pracownikom. Poza tym, jej cele były zbieżne z założeniami ideowymi Agudy, z której pomocy korzystała. W 1928-1936 wydawała tygodnik, noszący początkowo nazwę „Der Jidiszer Arbeter”, a potem „Der Jidiszer Arbeter-Sztyme”. Na grunt palestyńskim PAI próbowano przeszczepić bez powodzenia w 1925. Starania o to ponowiono – tym razem skutecznie – w 1933, w czym dużą rolę odegrał, pochodzący z Polski, Beniamin Minc. Na III Światowym Kongresie Agudy (hebr. Knesij(j)a ha-G(e)dola = Wielki Synod) w Marienbadzie w 1937 PAI wystąpiła z planem włączenia się do budowy państwa żydowskiego i zakładania kibuców (pierwszy z nich, powstały w 1944, nosił imię Chafeca Chaima). Po wyborze Minca na przywódcę partii w 1946 powstał Światowy Związek PAI, w efekcie czego ugrupowanie to wystąpiło ze struktur Agudy.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand