Płocker (Płockier; Plockier; Plocker) Leon

(1888 Łódź – 1968 Warszawa) – lekarz bardzo zasłużony dla rozwoju polskiej gastrologii, autor wielu prac naukowych. Uczęszczając do szkół średniej w Łodzi i Kownie, został członkiem młodzieżowej organizacji SDKPiL. Studiował medycynę w Giessen i Halle (z przerwami do 1914). W czasie I wojny światowej, jako jeniec niemiecki, dokończył studia; praktykował w klinikach Berlina, a potem także Paryża i Bazylei. W 1920-1922 służył w armii polskiej. W 1924 został członkiem Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom, potem także lekarzem-konsultantem ambasady sowieckiej. W Szpitalu Żydowskim na Czystem w Warszawie w 1925-1932 pracował jako wolontariusz, potem jako ordynator. Został zwolniony z tego stanowiska ze względów politycznych. Brał udział w kampanii wrześniowej (1939) i zbiegł z niewoli niemieckiej. W getcie warszawskim prowadził przychodnię gastroenterologiczną oraz uczestniczył w pracach naukowych i kształceniu młodych lekarzy. Od 1942 ukrywał się po tzw. aryjskiej stronie. Był związany z GL i AL. Brał udział w powstaniu warszawskim jako komendant jednego ze szpitali AK. Po wojnie zredagował materiały do pracy Choroba głodowa. Badania kliniczne nad głodem wykonane w getcie warszawskim z roku 1942 (wyd. 1946). Od 1945 pracował w służbach medycznych MBP. W 1951 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego oraz został kierownikiem katedry i kliniki gastrologicznej Akademii Medycznej w Warszawie.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem