Pisma

(hebr., Ktuwim; jid. Ksuwim); Hagiografie (z grec. hagios = święty, grafein = pisać) – trzecia (obok Tory i Proroków), a zarazem ostatnia część Biblii Hebrajskiej; składa się na nią 11 ksiąg: Psalmy, Księga Przysłów, Księga Hioba, Pięć Zwojów (Pieśń nad pieśniami, Księga Rut, Lamentacje, Księga Koheleta, Księga Estery), Księga Daniela, Księga Ezdrasza, Księga Nehemiasza oraz dwie (1 i 2) Księgi Kronik. P. zostały włączone do kanonu BH najpóźniej; przez wieki stanowiły niejednolity zbiór różnorodnych, zarówno pod względem formy, jak i treści, utworów (poezja liturg., poezja miłosna, literatura mądrościowa, księgi hist., elementy apokaliptyczne), pożytecznych w nauczaniu i wysoko cenionych w starożytnym Izraelu. Wiadomo, że w II w. p.n.e. zbiór ten już istniał, choć brak pełnej jasności, które księgi do niego należały. Do P. przez długie wieki odnoszono się inaczej niż do Tory i Proroków, jako że nie zawierały one słów Bożych, a więc nie od razu traktowano je jak pisma święte. Niektóre z nich dość długo budziły kontrowersje w środowisku mężów uczonych w Prawie; w Talmudzie można znaleźć wypowiedzi sprzeciwiające się uznaniu niektórych z nich za święte (dotyczy to np. ksiąg: Przysłów, Koheleta, Estery, czy Pieśni nad pieśniami). Szczególne miejsce w tym zbiorze zajmują ostatnie księgi (Ezdrasza, Nehemiasza i Kronik), jako historia religijna społeczności żydowskiej w okresie Drugiej Świątyni.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand