Pirke(j) de-Rabi Eliezer

(hebr., Rozdziały Rabiego Eliezera); Barajta de-Rabi Eliezer (hebr., Barajta Rabiego Eliezera); Hag(g)ada de-Rabi Eliezer (hebr., Opowieść Rabiego Eliezera) – pseudoepigraficzny midrasz, powstały w VIII bądź IX w. w Palestynie lub Babilonii, przypisywany Eliezerowi ben Hyrkanosowi (por. apokryfy i pseudoepigrafy). Składa się z 54 rozdziałów. Jest poświęcony przede wszystkim początkowym częściom Biblii (aż do ukarania Miriam trądem). Ostatnia jego partia dotyczy błogosławieństw Szmone esre(j) (do ósmego włącznie). Podobnie część poświęcona przypadkom zstępowania Boga na świat referuje tylko osiem z nich. Dzieło zachowało się w stanie niekompletnym lub nie zostało ukończone. P. de-R.E. zawiera także wątki związane z wczesnym mistycyzmem rabinicznym oraz liczne powiązania z literaturą pseudoepigraficzną z okresu Drugiej Świątyni, Księgą Jubileuszy, a także z arabskimi kolekcjami legend biblijnych. Poszczególne rozdziały poświęcono różnym tematom, np.: kalendarzowi żydowskiemu (rozdz. 6-9); szabatowi (rozdz. 18); obrzezaniu (rozdz. 29). Dzieło to cieszyło się szczególną popularnością i było przywoływane już przez babilońskich gaonów oraz tosafistów. Echa niektórych zawartych w nim nauk można odnaleźć w dziele Sefer ha-Zohar. P. de-R.E. miało przeszło 20 wydań (pierwsze, Konstantynopol 1514, a wśród następnych – także wileń., lwow. i warszawskie). Wśród kilku komentarzy rabinicznych do P. de-R.E. jednym z najważniejszych jest napisany przez Dawida Lurię (1798-1855), opublikowany wraz ze wspomnianą edycją warszawską dzieła (1852).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand