„Pirche(j) Cafon”

(hebr., Kwiaty Północy) – pierwsze czasopismo wydawane w języku hebrajskim w tzw. strefie osiadłości. Geneza „P.C.” sięga roku 1834, gdy grupa pisarzy wileńskich (m.in. I.A. Benjacob; M.A. Gincburg; C.H. Kacenellbogen; A.B. Lebensohn) podjęła próbę wydawania tygodnika „Minchat Bikurim”. Zebrane wówczas materiały weszły do pierwszego tomu „P.C.”, wydanego w 1841 przez Lazara Lipmana Hurwica i S.J. Fünna. Zadaniem pisma miało być „szerzenie oświecenia we wszystkich zakątkach Rosji”. Drugi tom, opublikowany w 1844, poświęcony był planom reformy szkolnej, i zawierał m.in. pochwałę dążeń rosyjskiego ministra oświaty, Siergieja Uwarowa. Carska cenzura uzależniła zgodę na dalsze ukazywanie się czasopisma od uzyskania specjalnego pozwolenia władz, co uniemożliwiło kontynuację jego edycji.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem