Pines Jechiel Michael

pseud. Michał (1843 Różana Grodzieńska – 1913) – pisarz, protagonista religijnego syjonizmu; przywódca jiszuwu w Palestynie. Otrzymał trad. wykształcenie rel. w jesziwach litewskich. Był wykładowcą w jesziwie w Różanej. Jako samouk, studiował języki obce i nowożytną literaturę żydowską. Związany był z ruchem Chibat Syjon. Był zwolennikiem zmian w życiu żydowskim, ale równocześnie zdecydowanym przeciwnikiem reformowania judaizmu, co – jego zdaniem – musiało prowadzić do asymilacji ludności żydowskiej. W latach 60. XIX w. polemizował w tym duchu z czołowymi przedstawicielami haskali, m.in. na łamach ortodoksyjnego pisma „Ha-Lewanon” (hebr., Liban), którego był współzałożycielem. Artykuły te zostały zebrane w książce Jalde(j) ruchi (hebr., Dzieci mego ducha, t. 1-2, 1872). W 1877 P. osiedlił się w Palestynie jako przedstawiciel Moses Montefiore Testimonial Fund; odgrywał ważną rolę wśród tamtejszej społeczności żydowskiej. Jego konserwatywna postawa wielokrotnie stawała się zarzewiem konfliktów (m.in. wokół rozdziału chaluk(k)i). W 1888 P. wystąpił przeciwko zgodzie, jakiej rabini udzielili osadnikom na pracę na roli w roku szabatowym. Wraz z Eliezerem ben Jehudą, w 1882 założył towarzystwo Tchij(j)at Israel (hebr., Odrodzenie Izraela), dążące do wprowadzenia języka hebrajskiego, jako mowy potocznej Żydów w Palestynie. W latach 90. XIX w. stał się czołowym przedstawicielem społeczności żydowskiej w Palestynie. Do jego poglądów nawiązywali pierwsi działacze Mizrachi. Wybór korespondencji P. i artykułów, wraz ze wspomnianym Jaldej ruchi, został wydany pt. Kitwe(j) J.M. Pines (t. 1-3, 1934-1939), a w 1946 ukazał się wybór jego pism Miwchar kitwe(j) Pines (hebr., Wybór pism Pinesa).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem