Pieśń nad pieśniami

(hebr. Szir ha-szirim); Pieśń nad pieśniami Salomona (hebr. Szir ha-szirim aszer li-Szlomo) – poemat liryczny; w kanonie Biblii Hebrajskiej czwarta księga w dziale Pism, pierwsza pośród Pięciu Zwojów, zaliczana do literatury mądrościowej (w kanonie chrześc. włączona do grupy Ksiąg Dydaktycznych). Pochodzi z IV-II w. p.n.e. Jej autorstwo tradycja talmudyczna przypisuje młodemu królowi Salomonowi, zaś spisanie – Ezechiaszowi i współczesnym mu. Składa się na nią 117 wersów tekstu, podzielonych na 8 rozdziałów. P. nad p. została spisana w języku hebrajskim (widoczne są także wpływy j. aram. i perskiego). Jest zbiorem pieśni miłosnych, które tradycja żydowska interpretuje w sposób alegoryczny, jako miłość Boga do Izraela. Za taką interpretacją tekstu opowiadał się Rabi Akiwa i – dzięki temu – została ona włączona do kanonu biblijnego, jednak dopiero pod koniec I w. n.e. (na synodzie w Jawne), mimo sprzeciwu wielu mężów uczonych w Prawie. Zachowały się świadectwa, że pieśni z tego zbioru śpiewano i recytowano podczas uroczystości weselnych jeszcze w II w. n.e. Zgodnie z tradycją aszkenazyjską, P. nad p. odczytuje się w synagogach w szabat przypadający w okresie święta Pesach (w tradycji sefardyjskie – po sederze i w piątek wieczorem przed wieczerzą, na powitanie Królowej Soboty; por. Melawe Malka). (Zob. też: Carlebach Josef; Krengel Menachem Mendel; Sefer ha-Zohar)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem