Pesuke(j) de-zimra

(aram., wersy [frazy] pieśni) – w rytuale aszkenazyjskim nazwa zbioru tekstów, recytowanych zaraz po błogosławieństwach podczas modlitwy porannej (szacharit) oraz po błogosławieństwach poprzedzających Bar(e)chu (hebr., Błogosławcie [Boga]) – formułę, będącą zwyczajowym zaproszeniem do modlitwy w synagodze, w czasie modłów publicznych rano i wieczorem (oraz wypowiadaną przez wezwanego do czytania Tory). W rytuale sefardyjskim nazwą tą określa się zmirot. Podstawę zbioru stanowią wersy zaczerpnięte głównie z Psalmów (od 145 do 150), a zakończenie – fragment Pieśni dziękczynnej Mojżesza (a właściwie Wj 14,30 – 15,18). Poza tym, do P. de-z. włączane są liczne inne cytaty z tekstów biblijnych. Podczas szabatów i świąt dodaje się do nich Psalmy 19, 34, 90, 91, 135, 136, 33, 93. Przypuszcza się, że całość tych tekstów ukształtowała się jako część rytuału świątynnego i potem zeń ewoluowała. Choć w Talmudzie omawiany zbiór nie jest jeszcze wspominany, wiadomo, że w czasie kiedy Talmud formował się, pobożni wierni odmawiali tekst P. de-z. lub zbliżony do niego zbiór hymnów. Utwory wchodzące w skład P. de-z. głoszą chwałę Stwórcy i mogą być recytowane także bez potrzebnego quorum (minjan), bowiem służą jako wstęp do modlitwy, podnosząc ducha człowieka przed odmawianiem Szma Israel i Szmone esre(j). W rycie aszkenazyjskim modlący się śpiewają na głos tylko początkowe lub końcowe wersy P. de-z., pozostałe odmawiają po cichu. Wedle interpretacji rabinicznej, uzasadnienie recytowania P. de-z. opiera się na zaleceniu talmudycznym, iż należy najpierw błogosławić Pana, a dopiero potem zwracać się do Niego z prośbami (B(e)rachot 32a). Uważa się, że Rabi Meir z Rothenburga w XIII w. wprowadził P. de.-z., jako wstęp do publicznych modłów porannych.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem