Pesach Sze(j)ni

(hebr., Drugi Pesach) – w starożytności święto umożliwiające złożenie ofiary pesachowej ludziom, którzy ze względu na to, że nie znajdowali się w stanie czystości rytualnej bądź też z innych istotnych powodów, nie mogli być obecni w Jerozolimie podczas święta Pesach; obchodzone miesiąc później niż Pesach, tj. czternastego dnia ij(j)ar. Zgodnie z wiarą żydowską, wyznaczył je sam Bóg, gdy Mojżesz wyliczył Mu wszystkich, którzy nie będą mogli złożyć ofiary czternastego dnia nisan. Wzmiankę o przypadku masowego obchodzenia P.Sz. za panowania Ezechiasza, ze względu na to, iż „kapłani jeszcze się nie oczyścili w dostatecznej liczbie, a lud nie zebrał się w Jerozolimie”, zawiera 2 Księga Kronik (30,3). Po zburzeniu Drugiej Świątyni (70 n.e.) i ustaniu ofiar jedynym śladem, jaki pozostał po P.Sz., jest recytacja czternastego dnia ijar modlitwy Tachanun. W niektórych środowiskach także spożywano wówczas macę; a w Palestynie pielgrzymowano do grobu Meira Baal (ha-)Nesa.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem