Pekach

(hebr.) (VIII w. p.n.e.) – według tradycji biblijnej, syn Remaliasza; początkowo wódz wojsk (tarczownik) króla Pekahiasza, panującego w 737/736 – 735/734 p.n.e., który był synem Menachema; później król w Państwie Północnym, panujący przez 20 lat (735/734 – 733/732 p.n.e.). Zdobył władzę, organizując zamach na Pekahiasza. Reprezentował stronnictwo antyasyryjskie, opowiadające się za sojuszem z Damaszkiem i wskrzeszeniem istniejącej dawniej antyasyryjskiej ligi państw aramejskich. Odmowa króla Judy, Jotama, przyłączenia się do ligi, spowodowała wystąpienie przeciwko niemu P., wraz z Resinem, królem Damaszku. Wojska koalicji okrążyły Jerozolimę, z zamiarem usunięcia młodego Achaza, który w międzyczasie przejął w Judzie władzę po zmarłym ojcu. Ten jednak, zwrócił się z prośbą o pomoc do króla Asyrii, Tiglatpilesara III (2 Krl 16,7nn). Konsekwencją owego wystąpienia była dwuletnia kampania Tiglatpilesara przeciwko sprzymierzonym (734-732 p.n.e.); oblegający Jerozolimę wycofali się do swoich twierdz. W 732 p.n.e. padł Damaszek, a Syria została spustoszona; od tego czasu kraj stanowił prowincję asyryjską. Wielkie straty poniósł też Izrael, który utracił tereny Galilei i Zajordanii (2 Krl 15,29); ludność zamieszkująca zajęte przez Asyryjczyków terytoria została deportowana; wiele miast uległo zburzeniu (m.in. Megiddo, Chacor). P., władający ocalałą resztką Izraela, wkrótce został zamordowany przez stojącego na czele spisku Ozeasza, syna Elego. O panowaniu P. opowiada 2 Księga Królewska (15,27-31).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem