Paprocki Abraham (Adolf)

(1813 Warszawa – 1852 tamże) – pedagog, pisarz, zwolennik asymilacji Żydów; zięć A. Eisenbauma; teść R. Okręta. Był absolwentem Szkoły Rabinów w Warszawie. Przez kilka lat po jej ukończeniu rozszerzał swą wiedzę jako samouk. Następnie, w 1832 objął we wspomnianej Szkole posadę nauczyciela historii i geografii. Opublikował Krótki rys dziejów ludu izraelskiego od jego początku aż do naszych czasów (dla Izraelitów) (1850). Piastował także funkcje sekretarza warszawskiego Dozoru Bóżniczego, a od 1842 – również Dozoru Szkół Elementarnych dla młodzieży żydowskiej. Jako zwolennik polonizacji Żydów, w imieniu Dozoru Bóżniczego podpisał w 1837 skierowane do policmajstra warszawskiego pismo, w którym domagano się od władz miejskich wydania zakazu występów teatrowi żydowskiemu, grającemu w języku jidysz. P. publikował w języku polskim prace o charakterze publicystycznym oraz wydał kilka tekstów, stanowiących zapowiedź literatury polsko-żydowskiej: Dziecię zabłąkane, dramat w 1 akcie z niemieckiego (1835); Ajent dworu Majer, powieść z niemieckiego (1845) i kilka opowiadań o tematyce żydowskiej. Na jego grobie stanął drugi z kolei w dziejach cmentarza żydowskiego w Warszawie nagrobek z napisem w języku polskim (por. inskrypcje na nagrobkach żydowskich). Żona P., Julia (zm. w 1886), od lat 50. XIX w. prowadziła w Warszawie prywatną szkołę dla dziewcząt.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand