Państwowe Seminarium dla Nauczycieli Religii Mojżeszowej w Warszawie

jedyna w okresie międzywojennym państwowa żydowska szkoła średnia w Polsce. Już w latach 80. XIX w. snuto plany powołania do życia podobnej placówki w Warszawie. Do jej powstania przyczynił się S. Adalberg, piastujący stanowisko referenta dla spraw żydowskich w MWRiOP. P.S. dla N.R.M. w W., które miało przygotowywać nauczycieli religii mojżeszowej dla państw. szkół powszechnych, zaczęło działać w grudniu 1918 (jego statut został opublikowany 30 X 1918). Pierwszym dyrektorem tej placówki był S. Poznański, a po jego śmierci – M. Tauber (od 1923). W 1919 P.S. dla N.R.M. w W. otrzymało własny gmach przy ul. Gęsiej (niegdyś należący do Szkoły Rabinów). Było ono pięcioletnią szkołą dwujęzyczną (przedmioty jud. wykładano w j. hebr.; przedmioty ogólnokształcące i pedagog. – w j. polskim). Przyjmowano do niej kandydatów, którzy ukończyli 14 lat oraz siedmioletnią szkołę powszechną. Nauka zasadniczo była bezpłatna. Przy P.S. dla N.R.M. w W. był prowadzony internat dla ok. 80 uczniów spoza Warszawy. Funkcjonował także rozbudowany samorząd uczniowski i wiele innych organizacji (w tym drużyna harcerska i Biuro Pośrednictwa Pracy, ułatwiające uczniom pozyskiwanie korepetycji). W szkole organizowano liczne imprezy kulturalne oraz wydawano kilka pisemek, z których najważniejszym był „Tygodnik Internacki”. W 1923-1936 P.S. dla N.R.M. w W. ukończyło 289 absolwentów; rocznie (od 1924) uczęszczało do niego ponad 150 uczniów. Niestety, wielu z nich miało trudności w zdobyciu potem zatrudnienia, m.in. z tego powodu związane z tą szkołą środowisko powołało do życia stowarzyszenie nauczycieli religii mojżeszowej, które miało bronić ich praw.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem