P(e)szita

(P(e)szito) (aram., rzecz jasna, prosta, nieskomplikowana; oczywistość) – syryjska wersja Biblii (ST i NT), nazywana tak ze względu na bezpośrednią zależność jej starotestamentowej części od hebrajskiego oryginału. Przekład, który początkowo miał służyć potrzebom niektórych wspólnot synagogalnych, rozpoczęto prawdopodobnie w II bądź nawet I w. n.e. W III w. n.e. P. stała się Biblią chrześcijan syryjskich i pod wpływem Septuaginty dokonano jej rewizji. Obecna wersja tekstu została ustalona w V w. n.e. W P. zachowały się nie tylko ślady wpływów judeo-aramejskich, ale także rabinicznych interpretacji, targumów, tekstów masoreckich (por. masora i masoreci), a w późnych dodatkach do biblijnej Księgi Kronik – nawet dalekie odbicie midraszowej egzegezy. (Zob. też: d(e)rasz; p(e)szat; remez; sod)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem