Oniasz IV

(hebr., JHWH na pewno jest łaskawy), (II w. p.n.e.) – pretendent do godności arcykapłana; twórca tak zwanej świątyni Oniasza w Egipcie; syn Oniasza III. Po śmierci ojca próbował uzyskać tytuł arcykapłana, jednak został pokonany przez swych rywali. Kiedy Antioch IV Epifanes wydał edykt, zmuszający ludność Judei do praktyk pogańskich (por. Machabeuszy powstanie), O. IV, razem z dużą grupą zwolenników, osiadł w Egipcie. Władca hellenistyczny, Ptolomeusz VI, ok. 145 p.n.e. zezwolił mu wznieść świątynię w Leontopolis, które prawdopodobnie dla żydowskich żołnierzy stanowiło lokalne centrum religijne. Decyzja ta spotkała się ze sprzeciwem zarówno społeczności żydowskiej, zamieszkującej w Egipcie, jak i kręgów związanych ze Świątynią Jerozolimską, które nie uznawały egipskich kapłanówlewitów oraz ważności składanych tam ofiar. Także w Misznie podkreślano, że „świątynia Oniasza” w niczym nie dorównywała Jerozolimskiej. W 73 n.e., z rozkazu cesarza rzymskiego, Wespazjana., egipska świątynia została zamknięta. O. IV administrował w Egipcie terytorium zwane „krajem Oniasza”, a jego synowie byli dowódcami w armii egipskiej, a nawet – według legendy – mieli odwieść Kleopatrę III od planów aneksji Judei.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem