Omri

(hebr.) – według tradycji bibl., wódz wojsk izraelskich, obwołany przez lud królem Izraela; panował w Państwie Północnym przez 12 lat (882/881-871 p.n.e.); założyciel czwartej dynastii (Omrydów), która utrzymała się przy władzy przez około 50 lat. Objął ster rządów w wyniku królobójstwa, jakiego wcześniej dopuścił się Zimri, dowódca części królestwa rydwanów, na królu Elim (883-882 p.n.e.), synu Baaszy; oraz w związku ze śmiercią swego rywala, Tibniego, który rządził w 882/881-878 p.n.e. O. wzniósł i ufortyfikował Samarię (hebr., Szomron), stolicę Królestwa Północnego (poprzedni królowie sprawowali rządy w Tirsie). Prowadził z sąsiadami wojny, w których odnosił liczne sukcesy, popadł jednak w zależność od Damaszku; z Judą i Egiptem utrzymywał pokojowe stosunki. Sprzyjał obcym kultom i nawet – jak głosi tradycja – „stał się gorszym od wszystkich swoich poprzedników”. Po śmierci został pochowany w Samarii, a na tronie zasiadł jego syn, Achab. O rządach O. opowiada bibl. 1 Księga Królewska (16,21-28).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand