Ochozjasz; Achazjasz

(hebr., Achazjahu = JHWH mocno trzyma) – 1. król Judy; panował tylko przez rok (843-842 p.n.e.); według tradycji biblijnej, był jedynym ocalałym potomkiem Jorama, króla judzkiego, i Atalii. Zasiadł na tronie, mając 22 lata. Według Biblii, jego pokrewieństwo z rodem Achaba sprawiło, iż „czynił to, co jest złe w oczach Pańskich” (2 Krl 8,27). Został zamordowany podczas zamachu, jaki zorganizował namaszczony na króla wódz Jehu, na wuja O. – Jorama, króla izraelskiego, podczas wyprawy na Ramot w Gileadzie. O. zmarł w Megiddo; został pochowany w Jerozolimie. Ponieważ nie miał dzieci, sukcesję po nim objęła jego matka, Atalia. O panowaniu tego króla opowiadają: 2 Księga Królewska (8,25-29; 9,27-29) i 2 Księga Kronik (22,1-9); 2. król Izraela; panował w 852-850 p.n.e.; syn Achaba i fenickiej księżniczki Jezabel. Za sprawą matki, pozostawał pod wpływem kultów fenickich (oddawał się kultowi Baala); podobnie jak jego imiennik w Judzie, „czynił to, co jest złe w oczach Pańskich” (1 Krl 22,53). Objął sukcesję po ojcu, jednak wkrótce zginął na skutek nieszczęśliwego wypadku (Prorok Eliasz przepowiedział mu rychłą śmierć). Jego miejsce zajął drugi z synów Achaba, Joram. Za czasów panowania O., Mesza, król Moabu, uniezależnił się od Izraela i na północy podbił część jego ziem. O czasach panowania O. opowiadają 1 Księga Królewska (22,52-54) i 2 Księga Królewska (1,2-18).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand