Nus(s)baum Henryk

(1849 Warszawa – 1937 tamże) – lekarz, fizjolog, filozof medycyny, działacz społeczny; syn Hilarego N.; brat Józefa N. Studiował medycynę w warszawskiej Szkole Głównej i na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim (1867-1875). Doktoryzował się w Dorpacie (1875). W 1882 habilitacji nie otrzymał, ze względu na słabą znajomość języka rosyjskiego. Później prowadził prywatną praktykę lekarską. Był autorem około 80 prac z fizjologii i filozofii medycyny; członkiem wielu towarzystw naukowych i redaktorem kilku czasopism. Docenturę otrzymał w 1920, profesorem honorowym UW został w 1923. Był zdecydowanym zwolennikiem asymilacji. Działał w polskim ruchu patriotycznym, miedzy innymi na rzecz szkoły polskiej (1904-1905) i praw języka polskiego (Prawo przyrodzone mowy ojczystej, 1905). Promując idee asymilacji, wydał między innymi prace: Czem jestem (1902), Na nutę Ekklesiastes (1910); wydawał także założony przez siebie miesięcznik społeczno-literacki „Rozwaga” (1915-1917). Zorganizował Towarzystwo „Wiedza”, mające upowszechniać oświatę wśród dzieci żydowskich (w 1907-1918 był jego prezesem). Zbliżony był do Narodowej Demokracji. W 1910 wystosował list otwarty, w którym domagał się, by rosyjscy demokraci nie mieszali się do stosunków polsko-żydowskich. Był twórcą Koła Polaków Patriotów Wyznania Mojżeszowego (1914). Atakowany przez Polaków i Żydów, przyjął chrzest w 1918. Od 1923 był profesorem honorowym przy katedrze filozofii i historii medycyny UW. Wykładał etykę lekarską na UW (do 1931) i w Akademii Stomatologicznej (1923-1935) oraz ogłosił kilka podręczników: Filozofia medycyny (1926); Zarys etyki lekarskiej (1932); Filozofia i logika medycyny (1921). (Zob. też asymilatorzy)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand