Nowogródzka Judyta

(z domu Rykner), (ok. 1908 Warszawa – 1943 Białystok) – działaczka komunistyczna, uczestniczka powstania w getcie białostockim; żona M. Nowogródzkiego. Jako uczennica jednego z warszawskich gimnazjów, wstąpiła do Związku Młodzieży Socjalistycznej – lewicowej organizacji młodzieży szkolnej. Następnie działała w KZMP i w KPP. Po wybuchu II wojny światowej, wraz z mężem, przedostała się do zajętego przez Rosjan Białegostoku. W czasie napaści Niemiec na Związek Radziecki, w związku z chorobą serca, przebywała na rekonwalescencji na wsi, co uniemożliwiło jej ucieczkę na wschód. Należała do grupy najaktywniejszych działaczy komunistycznych, zaangażowanych w tworzenie ruchu podziemnego w getcie z ramienia Komitetu Antyfaszystowskiego, a potem Bloku Antyfaszystowskiego. Była głównym koordynatorem działalności organizacji młodzieżowych oraz zwolenniczką tworzenia oddziałów partyzanckich i wyprowadzania ich z getta. Kilkakrotnie podejmowała próby zorganizowania przebicia się takich grup poza teren dzielnicy zamkniętej. W czasie powstania w getcie kierowała obroną ogrodu Judenratu, a potem dwoma atakami na ogrodzenie, otaczające getto. Po niepowodzeniu tej akcji popełniła samobójstwo bądź – według innej wersji – zginęła w walce.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem