Neumark Dawid

(1866 Szczerzec koło Lwowa – 1924 Cincinnati) – uczony, rabin. Pierwsze nauki zdobywał w Szczercu, potem – przybywszy do Lwowa – stał się gorącym zwolennikiem idei syjonistycznej; należał do galicyjskiego Stowarzyszenia „Syjon”. Po zdaniu egzaminu maturalnego wyjechał do Berlina, gdzie zapisał się na studia uniwersyteckie i w Lehranstalt für die Wissenschaft des Judentums. Wkrótce zaczął ogłaszać liczne rozprawy filozoficzne i historyczne w pismach hebrajskich, miedzy innymi w „Ha-Sziloach”, "Luach Achi'asef". Pracował jako rabin w Rakowniku (Czechy; 1897-1904). Był jednym z autorów Ocar ha-Jahadut (hebrajski, Skarbnica Żydostwa [judaizmu], Warszawa 1906), dzieła, mającego prezentować podstawy judaizmu. W 1907 objął na krótko katedrę w jednym z berlińskich instytutów i w tymże roku – stanowisko profesora w Hebrew Union College w Cincinnati. Był twórcą czasopisma, wydawanego przez tę uczelnię. Należał do grona najwybitniejszych uczonych swego czasu, reprezentujących filozofię judaizmu reformowanego, lecz – w przeciwieństwie do większości uczonych związanych z tym kierunkiem – był żarliwym syjonistą. Jego najważniejszym dziełem było Geschichte der jüdischen Philosophie des Mittelalters (t. 1-2, 1907-1910; tłumaczenie na język hebrajski 1922-1929). Pod koniec życia N. podpisał umowę z wydawnictwem Sztybel na napisanie 10-tomowego dzieła, poświęconego historii filozofii żydowskiej; jednak ukazały się tylko dwa tomy tej szeroko zakrojonej pracy – Toldot ha-filosofie be-Israel (hebr., Dzieje filozofii żydowskiej), t. 1 w 1921 i t. 2 w 1923.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem